jueves, 9 de agosto de 2018

SANTIAGO PARA PICHELEIROS


Un día, viaxando nun tren que ía a Madrid, un home e unha muller, xa maiores, entablaron conversa. Tras as frases de tenteo, a cousa animouse, e comezaron a falar de temas máis personais: 

 -De dónde es usted?- Dixo él 
-Yo soy catalana, de Girona- Respondeu ela cun sorriso 
-Pues yo soy picheleiro- Dixo o home. 

 A muller amosou unha súbita incomodidade, levantouse do asiento e disculpouse ante o home dicindo que ía ao baño. 

 Non volveu. 

 O home quedou so o resto da viaxe, pero non amosou abatimento. O picheleiro é duro como unha pedra. 
A alguén que medrou atopando tunos que xurdían a traizón pola zona vella, a alguén que ten que se informar dos temas locais lendo El Correo Gallego, a alguén afeito a ver entrar cada día na súa cidade centos de personas vestidas con bolsas de plástico e portando paus rematados en cabazas...que lle pode facer dano? 
O picheleiro é recio. Vive sen furanchos, sen bikinis, sen sol. 
Sabe que o resto do planeta descoñece o que é un picheleiro, pero isto non fai mella nel.
O picheleiro é un paria na súa propia cidade, chea de souvenirs que non compra, de doces típicos que non come, de ritos que non practica, de portas santas que nunca cruza. 
O picheleiro sobrevive entre tendas de recordos que non recorda que foran os seus recordos, porque os recordos do picheleiro son outros. Son as noites do xoves saíndo do bar Porrón, son as movidas multitudinarias na zona nova e os solpores agarimosos na zona vella, son as horas sentado nos bancos da Plaza Roxa, son os bailes na Conga, os bocatas no Coruña, as risas no Mundial 82 e os amenceres ao saír do Maycar...son moitas cousas que non caben nun botafumeiro. 
 O picheleiro precisa dun referente, porque os seus quedaron sepultados tras locais de iogur xeado e anacos de pizza. Un referente que non pode compartir con eses conciudadanos ocasionais, que visten bolsas de plástico e que sempre preguntan ao picheleiro “por dónde se va al Obradoiro”. 

 Xa abonda de tanto sufrimento. 

 O picheleiro precisa ESTE LIBRO.



SANTIAGO PARA PICHELEIROS é a primeira guía de viaxe feita para a única xente que non viaxou a esta nosa cidade, porque xa vive nela. É como unha guía de viaxes replicante, con forma de guía de viaxe por fóra, pero diferente por dentro.
Pero sí é, en certo modo, unha guía. O autor, Mariano Casas, ten experiencia en libros de autoaxuda (a BD La Carga, Manual de Atoayuda Para Culpables, de 2017 é un bo exemplo).
SPP pón nas nosas máns o segredo para profundizar no coñecemento da nosa amada vila sin precisar de guías (aparte de SPP, claro): so necesitamos un papel e un rotulador.
SPP se presenta na nosa vila picheleira o 28 de setembro de 2018, dentro de pouco máis dun mes.
Pero se non sodes quen de aguantar a espera, xa vos podedes facer con un exemplar, firmado polo autor e enviado a voso domicilio, por 12 euros, facendo click no botón...

No hay comentarios: